"Het was soms echt levensecht."

Die opmerking hoorde ik afgelopen vrijdag meerdere keren tijdens de test van de noodsteunpunten en het regionale coördinatiepunt in Kennemerland.

In het gemeentehuis van Heemstede en bij Sporthal Oost in Velsen kregen collega's te maken met allerlei hulpvragen van inwoners. Sommige vragen waren praktisch en eenvoudig. Andere situaties waren persoonlijk en soms best ingrijpend. 

Juist dat maakte indruk.

We weten allemaal dat een langdurige stroomstoring meer betekent dan alleen het uitvallen van verlichting. Maar wanneer je tijdens een oefening tegenover iemand zit die afhankelijk is van medicijnen, geen contact meer kan krijgen met familie of vastloopt omdat alle digitale voorzieningen zijn uitgevallen, komt zo'n scenario ineens een stuk dichterbij.

In Velsen hoorde ik een collega na afloop zeggen: "Het was soms echt levensecht." En dat vat voor mij precies samen waarom dit soort testen zo belangrijk zijn.

Natuurlijk kwamen we ook uitdagingen tegen. Verbindingsproblemen bijvoorbeeld. Maar juist daarom oefenen we. Niet om te ontdekken wat al goed gaat, maar vooral om zichtbaar te maken waar we nog kunnen verbeteren.

Wat me vooral positief stemde, was de samenwerking. Gemeentemedewerkers, collega's van Veiligheidsregio Kennemerland en de vrijwilligers van DARES werkten de hele dag intensief samen. Iedereen vanuit zijn eigen expertise, maar met hetzelfde doel: inwoners kunnen helpen als de gebruikelijke voorzieningen wegvallen.

Voor mij was daarmee de belangrijkste conclusie van de dag duidelijk. We zijn nog niet klaar, maar we zetten samen belangrijke stappen om Kennemerland beter voor te bereiden op situaties waarin inwoners ons het hardst nodig hebben.

Mijn dank gaat uit naar alle collega's, gemeenten, vrijwilligers van DARES en andere betrokkenen die deze test mogelijk hebben gemaakt. Jullie betrokkenheid, enthousiasme en inzet maken het verschil.